Dux Syrach
Nomen, non vita
In Grimorium Verum impresso Syrach est titulus sub quo duodeviginti spiritus colliguntur —non daemon cum vita, officio aut sigillo proprio ut in Arte Goetia. Vere primum dicendum: fere omnia quae ut «potestates Syrach» circulantur, re vera his duodeviginti pertinent. Hic sola tradita colligimus.
Unus locus qui eum nominat (Verum impressum)
Grimorium Verum —saec. XVIII impressum, licet falso «Memphis 1517» datatum— catalogum spirituum una sententia claudit quae ducem introducit:
Il y a encore d'autres Démons outre les susdits, qui sont sous le Duc Syrach.
«Sunt adhuc alii daemones, praeter supradictos, qui sub duce Syrach sunt.»
Deinde duodeviginti enumerat —et illi, non Syrach, singuli officium et characterem accipiunt. In Vero impresso Syrach sigillum officiumve proprium non habet: caput est sublistae. [traditum · Grimorium Verum, ed. J. H. Peterson]
Stratum prius: De Secretis (saec. XVII)
Verum impressum ex familia codicum Latinorum saec. XVII descendit, Clavicula Salomonis de secretis (De Secretis — Dresden N.91, Rps 3352 II, Venetiis b.93). Ibi Syrach clarius definitur: non merum caput sed unus ducum Luciferi, et —dissimiliter a Vero impresso— charactere proprio, in duabus formis dato:
Duces Luciferi sunt Syrach apud Europeos, vel apud Afros Satanachi. […] Sub duce Syrach sunt 18.
«Duces Luciferi sunt Syrach apud Europeos, vel apud Afros Satanachi. […] Sub duce Syrach sunt XVIII.»
Scilicet nomen in impresso minuitur. In strato antiquo dux cum charactere proprio est; in Vero ad titulum redigitur. Et character ille servatur —infra ostenditur, ex facsimili resectus ubi codex ipse eum «Syrach» inscribit. [traditum · De Secretis, ed. Peterson]
📖 Lege Grimorium Verum impressum integrum (ed. Plaingière, saec. XVIII) —cum facsimili, transcriptione et translatione— in editione bibliothecae nostrae.
Duodeviginti in codice (facsimile)
Codex De Secretis (Clavicula Salomonis de secretis) duodeviginti cum potestatibus Latine recenset —idem fons unde in singulis scidis cuiusque spiritus officium afferimus—. Hic manu scribae ipsius vides, a nobis transcriptum. Nota collationis: in codice officium diei et noctis Clisthert (nº 8, «Diem et Tenebras ut iubebit…») est, at Grimorium Verum impressum (Plaingière) Clauneck id tribuit: varietas vera inter codicem et editionem.
Facsimile: SLUB Dresden, Mscr.Dresd.N.91 (saec. XVII), Public Domain Mark 1.0. Transcriptio nostra (CC-BY 4.0).
Character Syrach
Grimorium Verum impressum sigillum Syrach omittit, sed codex De Secretis (SLUB Dresden, Mscr.Dresd.N.91, saec. XVII) eum pingit et manu sua inscribit: «Duces Luciferi sunt Syrach, et Satanachi; eorum characteres tales…». Duabus formis eum dat, pro regione. Character in fonte ipso designatus, non a nobis restitutus.
Facsimile: SLUB Dresden, Mscr.Dresd.N.91 (saec. XVII), Public Domain Mark 1.0. Eadem forma rhombi ut «Sirachi» inscripta in codice L1202 apparet (appendix editionis Peterson).
Ubi in compage sedet
Verum spiritus suos tribus gradibus ordinat. Syrach non in summo est: gradui ducali pertinet, infra tres superiores.
- Tres superioresLucifer · Beelzebuth · Astaroth
- Subordinati eorumSatanachia · Agalierept — Tarchimache · Fleruty — Sargatanas · Nebiros
- Dux duodevigintiSyrach — et sub eo, XVIII spiritus practici
Duodeviginti sub Syrach
Hi sunt spiritus quos fons sub imperio eius ponit. Quaeque scheda tradita a restitutis discernit:
Ne confundantur
Scirlin (vel Scyrlin) alia figura eiusdem Veri est: nuntius cuius charactere ceteri spiritus adducuntur. Tabulae variantium codicum eum ut lemma seorsum ponunt. Usus recens interdum eos miscet; fontes seiungunt.
Idem dux sunt, non res diversae: codices nomen multis modis scribunt —Syrach, Syrac, Scirach, Syriach et Sirachi / Syrachi (codd. L1202 / W4667, in tabula variantium Peterson)—. «Syrach» adhibemus, scripturam vulgatissimam. Index Luciferi id confirmat: «duces Luciferi sunt Syrach et Satanachi».
Ecclesiasticus (liber Iesu ben Sira, «Sirach») textus sapientialis biblicus est. Soni similitudo fortuita est: nullus fons ante annum 1800 ducem Syrach cum Ben Sira aut illo libro coniungit. Homonymia reicienda, non datum.
Fontes
Grimorium Verum et Clavicula Salomonis de secretis (De Secretis), editiones criticae Iosephi H. Peterson (Esoteric Archives), cum tabula variantium nominum; A. E. Waite, The Book of Ceremonial Magic (1911), caput de Grimorio Vero. Materia historica et educativa; tradita a restitutis semper discernimus.
grimorium.lat · Grimorium Verum