Pleraque quae de daemonibus Goetiae «omnes sciunt» sunt errores translationis, nominum confusio, aut inventum recens sub specie antiquitatis. Hic frequentissimos refellimus, fontibus et temporibus indicatis.
Duae figurae origine diversae, sero coniunctae. Lucifer nomen Latinum est quod Vulgata «stellae matutinae» Isaiae XIV dedit —carmini de casu regis Babylonis, non de diabolo—. Satan (Hebraice ha-satan, «accusator») non nomen proprium sed munus in aula caelesti est (Iob, Zacharias). Luciferum cum Satana et Diabolo idem facere interpretatio Christiana posterior est, non sensus textus primigenius. Vide Methodum et Chronologiam.
Titulus, ut plerique docti explicant, convicium serum est, non nomen primigenium. Deus erat Baal-Zebul, «princeps» seu «dominus excelsus»; scribae Hebraei in Baal-Zebub («dominus muscarum») per ludum verborum hostilem deformaverunt —eodem modo quo Bael veterem Baal trahit—.
Minime. «Enns» ex daemonolatria recenti (fine s. XX) veniunt et in nullo fonte historico inveniuntur: neque apud Weyer (1577) neque in Lemegeton. Tamquam praxis recens valent; «antiquos» vocare falsum est. Ideo in singulis paginis ut additamentum recens notantur.
Sigilla cum Lemegeton, s. XVII, nascuntur. Pseudomonarchia Weyeri (1577) nullum sigillum fert. Et: signa planetaria (Sol, Luna, Mars) metalla significant —aurum, argentum, ferrum—, non «energias». Vide quid sit Ars Goetia.
Non. Lemegeton compilatio Anglica s. XVII est, sub nomine Salomonis posita (pseudepigraphum), quae annum 1641 intus prae se fert. Salomon magiae ligatus est a Testamento Salomonis (s. I–III), sed nullum horum grimoriorum scripsit.
→ Vide: Chronologia · Methodus · Duae stirpes · LXXII spiritus
grimorium.lat · Bibliotheca documentalis magiae ritualis, daemonologiae et librorum magicorum historicorum